Διακοπές στο Dubai

Ποτέ δεν είχα καταλάβει τι δουλειά έχουν οι "άνετοι" Ευρωπαίοι με τους επικίνδυνα υπερσυντηρικικούς και θρησκευτικά φανατικούς ανατολίτες. Σε ό,τι αφορά τα πετρέλαια το καταλαβαίνω. Αλλά τώρα τελευταία είχε πιάσει υστερία τον κόσμο με το "θαύμα" του Dubai, που έχει κάνει τεχνητό νησί στη θάλασσα, έχει χτίσει εντυπωσιακά κτίρια, ως και σκι στο χιόνι μπορείς να κάνεις λέει σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο στη μέση της ερήμου!

Ακόμα και gay φίλοι μου το έβλεπαν σοβαρά ως εντυπωσιακό προορισμό για διακοπές με το γκόμενο κλπ...
-Ρε πάτε καλά; Εκεί οι gay εκτελούνται! Τι δουλειά έχει η αλεπού στο παζάρι; Πάτε να φάτε το κεφαλάκι σας.
- Ωχ καημένε μια ζωή μιζέρια! Μια ζωή φοβίες και υπερβολές! Απαντούσαν με ειρωνία.
- Ρε σε θάβουνε μέχρι το λαιμό λέμε και σε λιθοβολουν μέχρι θανάτου! Επέμενα...
-Χαλάς την αισθητική μας! Σταμάτα!
-Πρόσεχε μη σου χαλάσουν την κεφάλα οι Άραβες με λιθοβολισμό εσένα! Απαντούσα.

Και, φυσικά, δικαιώθηκα. Μάλιστα, δε μιλάμε για sex, ούτε -ασφαλώς- για gay sex... Μιλάμε για ένα απλό και άδολο str8 φιλί, που στη δύση δε θα γυρίσει κανεις καν να το δει.
Ένας άντρας, λοιπόν, και μια γυναίκα από τη Βρετανία, φιλήθηκαν δημόσια και καταδικάστηκαν σε ένα μήνα φυλακή !!!
Ορίστε και η απόδειξη αν δε με πιστέυετε.

Και ξαναρωτάω. Αν είναι να φοβάσαι τον ίσκιο σου στο μέρος που πας διακοπές, απορώ τι πας να κάνεις εκεί; Διακοπές θα κάνεις; Ή επικίνδυνες αποστολές; Αμα είναι δεν πας να κάνεις διακοπές σε κανένα παρθεναγωγείο;

Καταλαβαίνετε, βέβαια, τι έχει να γίνει αν το φιλί το έδινα δύο άντρες, ή δύο γυναίκες...

Και να σκεφτεί κανείς ότι το dubai παραλίγο να χρεωκοπήσει. Άμα κάνει τέτοια, ας περιμένει τουρίστες ...
Αλλά αν έχουν ελάχιστο μυαλό οι Δυτικοί δεν πρέπει να ξαναπάνε Dubai μετά από αυτό, μήπως και αλλάξει κάτι κάποτε σε αυτό τον κόσμο.

Το μήνυμα της Ανάστασης

Η Ανάσταση δεν είναι μόνο η επαναφορά στη ζωή μετά το θάνατο.

Ανάσταση συμβαίνει πριν απ όλα όσο ζεις.
Αυτό είναι το βαθύτερο νόημα της χριστιανικής πίστης.
Και απόδειξη της Ανάστασης είναι η αλλαγή της ζωής.
Δεν έχει νόημα να μιλάμε για Ανάσταση όταν παραμένουμε ίδιοι.

Καθώς σκεφτόμουν όλα αυτά, άκουσα για ένα μεγάλο μουσικό, οικονομολόγο , μα πάνω από όλα οραματιστή, τον Jose Antonio Abreu από τη Βενεζουέλα.
Αυτός κατάφερε να φτιάξει ένα σύστημα χάρη στο οποίο παιδιά φτωχών οικογενειών , μάθαιναν μουσική, τα δίδασκε πάνω από όλα κανόνες ζωής, κανόνες επικοινωνίας με άλλους ανθρώπους, κανόνες αυτοεκτίμησης και οργάνωσης. Τελικά, τους άλλαξε τη ζωή. Ξέφυγαν από την εξαθλίωση, τις παραγκουπόλεις και έφτιαξαν μία από τις πέντε κορυφαίες ορχήστρες στον κόσμο.
Και δε μιλάμε για λίγα παιδιά, αλλά για χιλιάδες!
Αυτή είναι μια έμπρακτη ανάσταση!

Προσέξτε στο παρακάτω βίντεο τι λέει: " Το πιο τραγικό πράγμα της φτώχειας δεν είναι η έλλειψη φαγητού ή στέγης, αλλά η αίσθηση ότι είσαι ένα τίποτα, ότι δεν υπάρχεις!!! Η έλλειψη ταυτότητας! Η έλλειψη κοινωνικής καταξίωσης." Εδώ ουσιαστικά περιγράφει τον πνευματικό θάνατο αυτών των ανθρώπων. Το έργο του, όμως, τους έδωσε νόμηα να ζουν. Αυτό είναι μια ανάσταση.
Βέβαια η δογματικοί Θεολόγοι, θα πουν ότι η Ανάσταση είναι θαύμα που έρχεται με την ενέργεια του Θεού και αλλάζει τον άνθρωπο.
Δεκτό. Απλά θα απαντήσω ότι αν η κάθε ενορία είχε έστω και ένα "αναστημένο" (με ή χωρίς εισαωγικά) οραματιστή σαν τον Abreu, σήμερα ο κόσμος θα ήταν διαφορετικός...

Εύχομαι, λοιπόν, Καλή Ανάσταση σε όλους μας. Πνευματική αλλά και πρακτική! Γιατι και ο Χριστός όταν Αναστήθηκε , δεν έπιασε της ραχούλες , τα βουνά και τις ρεματιές για να κρυφτεί, αλλά έστειλε το μήνυμα του και τους ανθρώπους του να αλλάξουν τον κόσμο...

Η ολοκληρωτική κατάκτηση ενός ανθρώπου

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι σχέσεις σήμερα περνάνε κρίση.
Επίσης, είναι σίγουρο ότι στις μέρες μας η εξωτερική εμφάνιση παίζει πρωτεύοντα ρόλο περισσότερο από ποτέ για τους πιο πολλούς.
Σκεφτόμουν , λοιπόν, ότι ο κάθε άνθρωπος μπορεί να παρομοιαστεί με μία πόλη οχειρωμένη με διάφορες σειρές από τείχη.
Ενα εξωτερικό τείχος και κάποια εσωτερικά.
Το εξωτερικό τείχος είναι ακριβώς η εξωτερική εμφάνιση και το σεξ. Εκεί, δηλαδή, που στοχεύουν οι περισσότεροι σήμερα, άσχετα με το τι λένε.
Τα εσώτερα τείχη είναι η προσωπικότητα, η επικοινωνία, οι τρόποι, οι συνήθειες κλπ

Για να κάνεις, λοιπόν, μια βιώσιμη σχέση, πρέπει να καταλάβεις την πόλη ολοκληρωτικά, εκπορθώντας όλα τα τείχη.
Οι περισσότεροι, όμως, απλά καταλαμβάνουν το εξωτερικό τείχος και πιστεύουν ότι η πόλη έπεσε.
Έτσι, λοιπόν, συνεχίζοντας την παρομοίωση, δίνουν εντολή στο "στρατό" τους να σταματήσει τον αγώνα και να αρχίσει τα πανηγύρια για την άλωση της πόλης. Οι στρατιώτες, ψήνουν αρνιά, πίνουν κρασί, μεθάνε, χορεύουν,κάνουν καταχρήσεις.
Όμως, ο "εχθρός" από τα εσώτερα τείχη που δεν έχουν καταληφθεί, σιγά σιγά αποδεκατίζει το στρατό του "εισβολέα".
Ξαφνικά, οι στρατιώτες συνειδητοποιούν ότι έχουν μείνει ελάχιστοι και τρέπονται σε φυγή, αφήνοντας και πάλι την πόλη ελεύθερη...
Μόλις σας περιέγραψα μια τυπική αποτυχημένη σύγχρονη σχέση...
Βέβαια ο λαϊκός ποιητής και βάρδος με είχε προλάβει τραγουδώντας " άστρο της ζωής μου άστρο, η καρδιά σου είναι κάστρο..."

Περιμένω σχόλια :))))

Το καλό μάθημα της κρίσης...

Από παντού μας έρχονται μέτρα και ασφυξία.
Ο ΦΠΑ ανεβαίνει, οι μισθοί μειώνονται, γεγονός που θα κάνει πιο μαζεμένους τους καταναλωτές.
Τα δώρα που ήταν κίνητρα για επιπλέον αγορές, εξανεμίζονται.
Από πουθενά δε φαίνεται καμία ακτινα φωτός και ελπίδας.
Και όλες οι κινήσεις είναι αντι-αναπτυξιακές.
Η ανεργία προφανώς θα εκτιναχθεί αφού η κατανάλωση θα πέσει, συμπαρασύροντας και την εγκληματικότητα.
Θα μπορούσα να αναφέρω μια ατελείωτη λίστα από συμφορές που αυτονόητα έρχονται με βάση την πολιτική που ακολουθούμε.

Παρόλα αυτά θέλω να τονίσω και ένα θετικό μήνυμα.
Τόσες δεκαετίες πολλοί στην Ελλάδα είχαν μάθει να είναι κλέφτες, αεριτζηδες, απαταιώνες, να ροκανίζουν τις επιδοτήσεις χωρίς κανένα έργο αναπτυξιακό.
Τώρα, επιτέλους, είδαμε την αλήθεια και ελπίζω (αν και όχι και πάρα πολύ) να πάρουμε το μάθημά μας.
Δηλαδή, όσο δεν κάνουμε πραγματικό έργο, όσο νομίζουμε ότι θα κοροϊδεύουμε και θα μας πληρώνουν, τόσο παράγουμε μια φούσκα που θα σκάσει στο κεφάλι μας.
Μου θυμίζει μαθητές που νομίζουν ότι θα πάνε στις Πανελλαδικές κοροϊδεύοντας...
Πιστεύουν ότι θα διαβάσουν ένα μήνα και όλα ΟΚ.
Όμως, έρχεται η ίδια η ζωή και τους δείχνει το πιο σκληρό της πρόσωπο.
Όπως ακριβώς το έδειξε και σε εμάς!
Διαμαρτυρόμαστε που οι Γερμανοί μας βρίζουν.
Και συμφωνώ ότι η χιδαιότητα και ο εξευτελισμός δε χρειάζονται.
Όμως, τόσα χρόνια μας έδιναν λεφτά και τι κάναμε; Κομπίνες, απάτες, κλεψιές!
Μέχρι πότε αραγε; Και γιατί;
Αν εξαιρέσουμε τον τρόπο που το κάνουν, στην ουσία έχουν δίκιο!
Χρειάζεται καταρχήν να αισθανθούμε την πνευματική μας χρεωκοπία.
Να κατανοήσουμε ότι δεν είναι μαγκιά να κλέβεις, να μη δουλεύεις, να αρπάζεις λεφτά και να μην παράγεις ανάπτυξη.
Ο κλέφτης, ο αερητζής, ο απαταιώνας είναι εχρός μας και όχι ικανός. Και φυσικά, πρέπει να έχει συνέπειες.
Πρέπει να αποκτήσουμε και πάλι υγιείς αυτονόητες αξίες, όπως το φιλότιμο , αλλά και ο επαγγελματισμός.
Χρειάζεται απλά ο καθένας μας να κάνει σωστα τη δουλειά του.
Χρειάζεται επίσης, να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε μέρος ενός συνόλου.
Όταν το σύνολο βυθίζεται, θα μας συμπαρασύρει όλους.
Ελπίζω, λοιπόν, να βάλουμε μυαλό. Αλλιώς, θα γίνουμε και πάλι φτωχοί .

Think Twice ... ;)

(Μεταφέρω ένα email που έλαβα...)


Ερώτηση 1 :

Αν ήξερες μια γυναίκα που ήταν έγκυος, η οποία είχε ήδη 8 παιδιά, τρία από τα οποία ήταν κουφά, δύο τυφλά, ένα με διανοητική καθυστέρηση, και είχε και σύφιλη, θα της συστήνατε να κάνει άμβλωση;

Διαβάστε και την επόμενη ερώτηση πριν απαντήσετε.

Ερώτηση 2 :

Είναι χρόνος να εκλεχτεί ένας νέος παγκόσμιος ηγέτης και μόνο η ψήφος σας μετράει.
Tα γεγονότα για τους τρεις κορυφαίους υποψηφίους είναι τα ακόλουθα.

Ο υποψήφιος Α

Συναναστρέφεται με διεφθαρμένους πολιτικούς.
Συμβουλεύεται αστρολόγους.
Απατά τη γυναίκα του.
Πίνει 8 με 10 martinis ημερησίως και καπνίζει μανιωδώς πούρα.



Ο υποψήφιος Β

Απολύθηκε από τη δουλειά του δύο φορές,
Κοιμάται μέχρι το μεσημέρι,
Έκανε χρήση ναρκωτικών στο Πανεπιστήμιο
Και πίνει ένα τέταρτο γαλονιού ουίσκι κάθε βράδυ.

Ο υποψήφιος Γ

Είναι παρασημοφορημένος ήρωας πολέμου.
Χορτοφάγος, δεν καπνίζει, πίνει μια μπύρα που και που και δεν έχει ποτέ απατήσει τη σύζυγό του.



Σε ποιον από τους τρεις θα ρίχνατε την ψήφο σας;

Αποφασίσατε;





Ο υποψήφιος Α είναι o Franklin D. Roosevelt.


Ο υποψήφιος Β είναι ο Winston Churchill.


Ο υποψήφιος Γ είναι ο Adolph Hitler.





Και, επ' ευκαιρία η απάντηση στην ερώτηση της άμβλωσης:

Εάν είπατε ναι, μόλις σκοτώσατε τον Beethoven.



Αρκετά ενδιαφέρον έτσι;

Θυμηθείτε: Οι ερασιτέχνες έχτισαν την κιβωτό.

Οι επαγγελματίες έχτισαν τον τιτανικό.

Πως το σεξ σκοτώνει τις σχέσεις των ανθρώπων...

Έχω την τύχη (;) να είμαι ένας αρρενωπός gay.

Που θα πει ότι δεν κάνω μπαμ από χιλιόμετρα, αλλά θεωρούμαι μάλλον str8.
Αυτό, λοιπόν, μου έδωσε την ευκαιρία να διαπιστώσω σε τι μυθοπλασίες ζει ο κόσμος.

Συνάντησα, λοιπόν, γυναίκες που σκέφτονται ως εξης:
-Αν βγω με τον suncitizen θα του δώσω ελπίδες ότι ίσως γουστάρω. Οπότε θα μου την πέσει. Εγώ, λοιπόν, δεν τον γουστάρω και γι αυτό δε βγαίνω ούτε για καφέ!

Και το ανάποδο:
- Γουστάρω τον suncitizen και τον προσκαλώ για καφέ, βόλτα κλπ. Αφού έρχεται, σημαίνει ότι γουστάρει. Αφού γουστάρει του την πέφτω!!! Αν δεν μου κάτσει, δεν τον ξαναβλέπω πια...

Είδα ζευγάρια να σκέφτονται έτσι:
- Να μη βγει η γυναίκα μου με άντρα ελεύθερο, για να μην της την πέσει και πιθανόν να ενδώσει...
-Να μη βγει ο άντρας μου με άντρα ελεύθερο, διότι θα τον πάει στο bar και θα δει τις ξέμπαρκες και θα ξεμυαλιστεί!!!

Και φυσικά παρατήρησα πολλούς gay να μην ασχολούνται για κάτι παραπάνω από το σεξ:
-Δε μου κάθεται αυτός; Κομμένη και η καλημέρα!

Με δυο λόγια, ζητάς παρέα απλά για ένα καφέ και δείτε πόσο πολύπλοκα σκέφτεται ο κόσμος!!! Και το κυριώτερο! Όλα τα παραπάνω είναι φανταστικά, διότι ούτε γυναίκες θα ξεμυαλίσω, ούτε σε γυναίκες θα την πέσω, ούτε και άντρες θα πάω σε μπαρ να γνωρίσουν γυναίκες.

Συχνά, λοιπόν, ο φόβος, ή ο πόθος γύρω από το σεξ οδηγεί στην αντικοινωνικότητα και την απομόνωση.
Όλα τα παραπάνω μου κάνουν κάτι σε χωριατιά και κοινωνική αμορφωσιά που όσο πιο γρήγορα τα ξεπεράσουμε, τόσο καλύτερα θα ζήσουμε

Το διλημμα το σκαντζόχοιρου...

Οι σκατζόχοιροι ως γνωστόν έχουν αγκάθια...
Όμως, το χειμώνα κάνει κρύο και θέλουν να έρθουν κοντά ο ένας με τον άλλο να ζεσταθούν.
Πρόλα αυτά, αν έρθουν κοντά, θα πληγωθούν από τα ίδια τους τα αγκάθια. Άρα; Τι να κάνουν;
Το ίδιο μου συνέβη σε μια σύντομη σχέση που έκανα πρόσφατα με ένα παιδί που αγάπησα και με αγάπησε πολύ, ήταν καλό και αξιόλογο , αλλά ήμασταν εντελώς διαφορετικοί τύποι στα καθημερινά πρακτικά ζητήματα, όπως στον τρόπο διασκέδασης, στη μουσική, στον τρόπο που προγραμματίζουμε τις δουλειές μας, στον τρόπο που κάνουμε διακοπές, στο κάπνισμα, στις προτερεότητες που θέτουμε κ.α.τ.

Οι διαφορές αυτές συχνά μας κούραζαν και είχαμε ξεσπάσματα, τσακωμούς και χωρισμό.
Η αγάπη υπάρχει, το σεξ τέλειο, αλλά όταν ερχόμαστε κοντά - σαν τους σκατζόχοιρους- μας πληγώνουν τα αγκάθια μας... οι διαφορές στον τρόπο ζωής μας.

Καμιά φορά λοιπόν, αν βλέπεις ότι η αγάπη σου βγάζει πόνο πάνω σε κάποιον άλλο, ίσως πρέπει να τη θυσιάσεις για να ζήσει καλύτερα ο άλλος.

Η αγάπη δεν είναι πάντα καλή και ωφέλιμη. Σκεφτείτε μόνο πόσα παιδιά έχουν καταστραφεί σαν προσωπικότητες από την υπερβολική αγάπη των γονιών τους...